Svíþjóðarferð

Auður og Emelía leggja haf og land undir fót og flytja til lands öryggisins.

Niðurteljarar





























































This page is powered by Blogger. Isn't yours?
mánudagur, nóvember 22, 2004
 
Ég ætla að blogga meira í dag, eitthvað annað en Auður hefur sagt!!

Viku eftir að við komum frá Basel keyptum við okkur símanúmer (svona hálfgert "Frelsi") í nýja gsm símann okkar. Nýji síminn okkar er reyndar gamli síminn hans Mumma en við erum samt himinlifandi því núna getum við báðar verið með gsm síma, sem eru btw báðir frá Mumma!!
Þegar við keyptum hitt númerið okkar þá gat maður valið á milli nokkurra símanúmera. Ég sagði því við afgreiðslumanninn (sem var svona 18-22 ára strákur) að ég vildi kaupa Comvic kort (í gsm símann) og þegar ekkert bólaði á símanúmerunum þá spurði ég hvort ég gæti fengið símanúmerið/in. Strákurinn varð eitthvað furðulegur á svipinn svo ég endurtók: "símanúmerið". Á eldingshraða reif hann fullt af pappír úr kreditkortavélinni þeirra, greip penna og sagði örlítið ánægður og stoltur en soldið vandræðilegur: "númerið mitt?". Ég horfði aðeins á hann því ég var ekki viss um að ég hefði heyrt rétt. "Ha, nei, símanúmerið í gsm símann minn", sagði ég. Greyið strákurinn leit út eins og asni: "já, já, auðvitað" og rétti mér nýja símanúmerið mitt. Ég var svo hissa að ég fór ekki að hlæja fyrr en ég kom út. Næsta manneskja á eftir mér gat t.d. ekki borgað alveg strax með kreditkortinu sínu því rúllan í kreditkortavélinni var öll í klessu eftir afgreiðslustrákinn.

Kannski er stráknum boðið út af og til af stelpum sem koma í búðina og því vel vanur að gefa símanúmerið sitt. Ég er hins vegar ekki vön því og heldur ekki vön að vera boðið símanúmer. Auk þess var hann miklu yngri en ég og soldið nördalegur.